Gecenin sonunda herkes evine gitti sen de evin sandığın o sokaktan geçtin aslında titriyordun soğuktan ama aldırış etmedin yanlızlıktandır dedin, yanlızlıktan üşüyorumdur belkide ya da özledin mi acaba geçmişin bıraktığı anlamsız acıları
gidemedin yanına belki ama gözlerin onu aradı sokaklarda sessiz kaldın dışarıya eğlenceli duygusuz bir durum sergiledin belki de içini gören insanlar sana ne kadar yapma dese de dinlemedin aslında bir nevi sen hakettin bunları.
yaşamadın acını yaşamadın haykırışlarını attın içine bekledin sadece güldün eğlendin içtin sızdın bir köşede kendinle baş başa kalmaktan kaçtın her zaman
yabancı gibi sordun hatta ''düğün ne zaman diye''sanki yıllar geçmemiş yıllar önce yaşamamış hala ondan izler taşımıyor gibi sordun öylece.
İzler insanın hayatında önemli yerler taşır bunu bile unuttun yenilgiyi hazmedememene rağmen kabullendiğini gösterdin herkese olmayacak dedin böyle aldın yine eline kalem kağıdı.
''Sevgili Günlük;
Son günlerde iyi hissetmiyorum kendimi, Yanlızlık değil bu yaşadığım. Tekillik.
Tekilliğin benim için anlamını merak ediyorsan, Tekillik insanın istese bile geçmişten gelen acılarının korkusundan yanlız kalması aslında insanlar yanında olmaya çalışsa bile onları uzaklaştırması gibi mesela.
Ben tekilliğin en dibinde kayboldum. Çıkmayı çok denedim aslında silebilirim herşeyi dedim, ben çok güçlüyüm o benim hayatımdan sadece geçti dedim, Ama beceremedim.
O anlamsızlık fırtınasının içinde çaresiz bir kaptan misali, bir oraya bir buraya savrulmaktan başka birşey gelmedi elimden.
Düşüverdim o aşk bataklığının hülyasına,
Göremedim yanımda kimin olduğunu.
Hatta belki buna karaktersizlik denilebilir ama,
bir çok insanda da bir kişiyi aradım aslında.
Geçici heves gibi görünen şeyler bir haykırıştı aslında
geri dönemeyeceğimi bildiğimin haykırışıydı.
Sevgili Günlük;
Belki bazı şeyler için artık çok geç ama,
Çok sevdim,
hiç vaz geçmedim,
hep savaştım,
ama olmadı.
Kimi zaman uğruna savaştığım beni öldürdü.
Kimi zaman da ihanetinin bedelini bana ödetti.
Verdiği sözleri bile yerine getirmeyen insandan ne beklenirdi ki.''
Hayat, Geri gelmeyecek bir yolcuyu uğurlamak gibi bazen.
Anımızın keyfini almadığımızda, yarını düşündüğümüzde, o andan olabiliyoruz bazen.
sen gibi çocuk, vazgeçişinin sorumlusu sensin. Yaşadığın acının sorumlusu sensin. Bu kadar yabanileşmenin sorumlusu sensin. Yüzleş artık kendinle, Kabullen yenilgiyi, Çek beyaz bayrağını, Dinlen artık çocuk. Durup durup yaşaran gözlerini tutma mesela. ağla, ağla ki rahatlasın için.
''Bir vatan bir anam için ağlarım'' diyorsun ya hani Eğer sen ağlamazsan annen senin için ağlamaya devam edecek. Hayatta bazen acı gerçeklerle yüzleşmeli insan.
Ben söyleyeyim sana, O artık başkasının sevdiği, Başkasıyla evlenecek, çocukları olacak belki ahirette birlikte olursunuz ama,
artık vazgeç çocuk.
Bu acı,
Sadece içini değil seni yeyip bitirecek bir acı. İçinde hissettiğin duygulara diğer konularda yaptığın gibi, dur demeyi öğren mesela.
Sakinleş, Nefes al.
Hayatı o kadar doruklarda yaşadın ki,
Aşkı da acıyı da o kadar hissettin ki,
Nefes almayı unuttun.
İyi ol çocuk, Kendine iyi bak ve hoşçakal zira şimdiye kadar hiç kalmadın...