Bazı şeyler sanırım olmuyor.
Ne kadar uğraşırsan uğraş, ne kadar anlatırsan anlat, ne kadar susarsan sus… Olmuyor. İnsan bazen bunu kabul etmekte zorlansa da kabulleniyor.. Elinden gelen her şeyi yaptığını da kabul ettiğinde iyi bir farkındalık doğuyor...
Oysa bazen insan küçük ihtimallere tutunmayı da seviyor..
"biraz daha sabır"
"Belki bu kez gerçekten değişir."
ya da şarkıdaki gibi "hadi yüreğim ha gayret" cümleleriyle kendini teselli ediyor.
İnsan en çok alıştığı şeyleri kaybetmekten korkuyor. Kötü olsa bile. Canını acıtsa bile. Çünkü bildiğin acı, bilmediğin huzurdan daha tanıdık geliyor.
Hayat dediğimiz şey de galiba biraz bundan ibaret. Büyük olaylardan çok, aralarına sıkıştığımız küçük zamanlar. Bi' masada biraz fazla oturmak, birinin sesini son kez duyduğunu bilmeden telefonu kapatmak, eve dönerken aynı şarkıyı üç kere dinlemek, yıllar önce söylenmiş bir cümleyi bugün anlamak…
Meğer insanın hayatı, hatırlayabildiği kadar değil; unutamadığı kadar uzunmuş.
Bazı insanları hayatımızdan çıkarıyoruz ama kendimizden çıkaramıyoruz. Bazı yerlerden gidiyoruz ama orada bıraktığımız halimiz peşimizden geliyor. Bazı kararları alırken özgürleştiğimizi sanıyoruz, sonra dönüp bakınca aslında sadece başka bir yalnızlığın kapısını açtığımızı görüyoruz.
Ve insan bazen bütün yolları kendi kapatıyor.
Sonra da neden eve dönemediğini düşünüyor.
Belki de büyümek biraz böyle bir şey. Eskiden “asla” dediğin şeylerin başına gelmesi. “Ben bunu yapmam” dediklerini yapmak. “Ben böyle biri değilim” dediğin bir sabaha öyle biri olarak uyanmak. Bir zamanlar uğruna kendinden vazgeçtiğin şeyin, yıllar sonra sana hiçbir şey ifade etmediğini görmek.
En tuhafı da şu:
İnsan değişirken bunu fark etmiyor.
Bir gün aynaya bakıyor ve yüzündeki değişiklikten çok, gözlerinin eskisi gibi bakmadığını görüyor. Eskiden heyecanlandıran şeyler artık sadece yoruyor. Eskiden kırılmamak için sustuğun yerde şimdi konuşmak bile gelmiyor içinden.
Çünkü bazı yaralar insanı daha güçlü yapmıyor.
Sadece daha sessiz yapıyor.
Sonra bir gece, bütün o büyük cümlelerin aslında ne kadar küçük olduğunu anlıyorsun. Sonsuza kadar sürecek sandığın şeyler bitiyor. Bir daha asla demediklerin oluyor. Bir daha dönmem dediğin yere dönüyorsun. Bir daha sevmem dediğin birini özlüyorsun.
Hayat, insanın kendi cümleleriyle dalga geçmeyi çok seviyor.
Belki de bu yüzden artık hiçbir şeye kesin konuşamıyorsun.
Ne kalmaya,
ne gitmeye,
ne unutmaya,
ne de yeniden başlamaya…
Çünkü insanın kendisine bile uzak düştüğü zamanlar oluyor.
Ben galiba en çok buna yoruldum.
Kendime yetişmeye çalışmaktan.
Bir zamanlar olduğum insanla, olmak zorunda kaldığım insan arasında bir yerde duruyorum. Ne tamamen geçmişteyim ne de geleceğe ait hissediyorum. Şimdiki zaman dediğimiz şey de zaten çoğu zaman insanın geçmişten kalanlarla geleceğe yetişme gayesi değil mi? Belki de bütün mesele, sonunda kendimize geri dönebilmek. Başka insanları kaybetmekten daha büyük bir kayıp var çünkü: Kendimizi, başkasını kaybetmemek uğruna kaybetmek. Ve insan bir gün geriye dönüp baktığında, en çok bunun hesabını soruyor kendine.
Şimdi yeniden öğreniyorum ve sanırım tüm bunların sancısına katlanıyorum.
Bazı şeylerin olmamasının da bir cevap olduğunu.
Bazı insanların gitmesinin de bir yolculuk olduğunu.
Bazı vedaların kaybetmek değil, kendine dönmek olduğunu.
Ve belki insanın bütün hayatı, kendine ulaşmak için aldığı uzun bir yol.
Bunca yoldan sonra insanın aradığı şey de öyle büyük bir mutluluk değil zaten.
Bir akşam eve geldiğinde içinin biraz daha az susması.
Ya da Ve bütün olanlara rağmen, içinden sessizce:
“İyi ki hâlâ buradayım.”
diyebilmek.