İnsan bazen bir şehri değil, bir hissi arıyor. Haritalarda görünmeyen ve tarif edemediği bir yeri…
Belki sen bir sahil akşamısın; dalgaların gürültüsüne rağmen insanın içini susturan. Belki de kalabalığın tam ortasında, kimsenin fark etmediği sessiz bir bank. Adresini bilmiyorum. Bildiğim tek şey, seni arayanın yolunu değil, kendini değiştirmesi gerektiği. İnsan, en çok ulaşamadığı yere mektup yazar. Cevap gelmeyeceğini bile bile. Belki de bu yüzden hep aynı soruyu farklı kelimelerle soruyoruz birbirimize.
“ Kalbin hangi sokakta oturuyor?”
“ Ve hala misafir kabul ediyor mu?”
Belki de insanın en gizli adresi, kimsenin ona ulaşamadığı yer değil; kimsenin gitmeye cesaret edemediği halidir. O yüzden sana son kez bunu soruyorum:
“Eğer bir gün kendine dönecek olsan, yolu tarif edebilir misin?”