Çok güzel öğrettiler bizden olanlar yalnız kalmayı, nasıl susulması gerektiğini, kovulmadan nasıl ne zamam gidilir çok güzel öğrettiler. Teşekkür mü etmek lazım yoksa, bunları neden öğretiniz? Diye sorular sormak mı lazım bilmiyorum. Radyoyu dinlerken şuan saat 21.11 şarkıda diyor ki "ÇOK YALNIZIM ". Tesadüf mü bilmiyorum ne denir buna bilmiyor. Bilmiyorum yaşamak, sağınak..
Neyse şarkı sözleri yazmayayım şimdi.
Yalnızlığın kaç tonu var ki? Bence yalnızlık kocaman kendini temsil eden apayrı bir renk siyah desem siyah değil. Gölgenin rengi olabilir ama. Psikolojide bunun eş değer bir tanımı var "ÖĞRENİLMİŞ ÇARESİZLİK"
İnsanın yaşadığı olaylardan ders alarak, yaşayacağı olaylara karşı olumsuz yaklaşımıymış. Beni zaten işin sonunda yalnız bırakırlar, giderler, sevmezler, sevmezler demekmiş. İnsan bir kez sevilemeyince sanki hiç sevilemeyecekmiş gibi hissediyor. Atlatamıyor bazı insanlar duyguların ağırlığını. Bir sözün önemi sizin için hafif olabilir ama bazı insanlar için seneler boyu tekrarlanabilir.
Kimseyi kırmamak lazım, üzmemek lazım bence, çok polyanacılık gibi olmasın ama insanları hayata küstürmeden sürdürmek gerek ilişkileri.
İnsanları yalnızlığa, sevgisizliğe, sevilebilmeye olan inançlarını kırmamak gerekiyor. Bir kere o umut gidince insan bir daha umut etmeyebilir. Umut etmeye sevmeye korkar olur. İnsanları bu hayattan soğutup korkaklıkla suçlamamak lazım. Herkesin bir hikayesi var. Bazıları anlatamaz, bazıları hikayesini bile yaşayamaz. Kimsenin hikayesinde kötü olmadan yaşayıp zamanı gelince de gitmek gerekir. Fazla yormadan kırmadan. Öğrenilmiş çaresizliği öğrenmemek dileğiyle. Umutlu günlere
Umudun hep var olmasını temenni ediyorum