Bazen insanın en büyük yorgunluğu, hayattan değil, kendisinden geliyor. Her şeye yetişmeye çalışırken kendine geç kalıyorsun. İnsanlara anlatamadığın şeyleri içinde büyütüyor, sonra da neden bu kadar sustuğunu kendine soruyorsun.
Ben galiba uzun zamandır kendime yetişemiyorum. Bir şeyler değişsin istiyorum ama değişen her şeyden de korkuyorum. Geçmişi özlüyorum ama geçmişe dönsem yine aynı hataları yapacağımı biliyorum. Geleceği düşünüyorum, orada da kendime ait bir yer bulamıyorum. Sanki hayatın tam ortasında durmuş, herkesin bir yerlere yetişmesini izliyorum.
Büyümek böyle bir şey miydi gerçekten? Çocukken insanın en büyük derdi eve geç kalmaktı. Şimdi ise kendine geç kalmaktan korkuyor insan. Bir gün dönüp baktığında, yaşamak istediğin hayatı değil, senden beklenen hayatı yaşamış olmaktan korkuyor.
Belki de bu yüzden bazı insanlara fazla anlam yükledim. Birinin beni gerçekten anlamasını, içimde anlatamadığım yerleri görmesini istedim. Ama insan bazen karşısındakinden kendisinin bile veremediği şeyi bekliyor. Sonra hayal kırıklığına uğrayınca da suçu hep gidenlerde arıyor. Ve beklentilerin üzdüğü bir kez daha bir tokat gibi iniyor yüzüne.
Oysa bazıları gitmedi. Ben onları içimde bitirdim. Bazı duyguları konuşmayı bıraktım ama onlarla içimde konuşmaya devam ettim. Bazı vedaları hiç beceremedim. Bazı kırgınlıkları affetmedim, çünkü affedersem yaşadıklarımın değersizleşeceğini sandım. Sonra anladım ki affetmek, yapılanı unutmak değilmiş. Bazen sadece insanın kendi omuzlarından bir yükü indirmesiymiş.
Belki de insanın kendisiyle barışması, herkesi ve herşeyi affetmesinden daha zor. Çünkü başkalarına söylediğin bütün güzel sözleri kendine söylemek kolay olmuyor. Başkasının yarasını sararken kendi yaranı görmezden geliyorsun. Sonra bir gün, kimseye anlatmadığın şeylerin ağırlığıyla baş başa kalıyorsun.
Hala her şeyi çözmüş değilim. Hala bazı geceler kendime “Nereye gidiyorum?” diye soruyorum. Hala bazı duyguları özlüyorum. Hala bazı şeylerin neden böyle olduğunu anlamıyorum. Ama artık her sorunun bir cevabı olmak zorunda olmadığını biliyorum.
Belki hayat, bütün soruların cevaplarını bulmak değil. Belki bazı sorularla yaşamayı öğrenmek.
Ben de öğreniyorum.
Yavaş yavaş, düşe kalka, bazen susarak, bazen çok konuşarak…
Ve galiba ilk defa kendime şunu söyleyebiliyorum:
Her şey yolunda olmak zorunda değil.
Ben de her zaman güçlü olmak zorunda değilim. Bazen sadece olduğum yerde durmam, nefes almam ve kendime yetişmem gerekiyor. Çünkü insan herkesten önce kendisine dönmeli.
Ben de biraz kendime dönüyorum.
Belki de bütün mesele budur. İnsan, hayatı boyunca kendisini bulmaya çalışıyor. Oysa bazen kaybolduğunu sandığı yer, kendisine en yakın olduğu yer oluyor. Belki benim de ihtiyacım olan şey yeniden başlamak değil, kendime kaldığım yerden devam etmeyi öğrenmek.
Çünkü artık biliyorum;
Bazı yolların sonu bir yere çıkmaz.
Bazı yollar insanı kendisine çıkarır.