Kalbimde ve ruhumda iyileşmeyi reddeden sessiz çığlıklar ve yaralar vardı. Zihnimdeki kaosu çözmeye çalışmak yerine, ondan bir düzen yarattım. Bu kıyametin melekleri kıvılcımlardı; ruhumun en derin çatlaklarında kök salıp, karanlığın içinden gökyüzüne uzanan filizler gibiydi. Umutlar çürüyüp gitti, yaralar ise hiç iyileşmedi... Sessizliğe hapsolmuş çığlıklar bir daha hiç duyulmadı.
Zihnimdeki karmaşayı düzeltmek yerine, kendimi onun içinde kaybetmeme izin verdim. Bu çöküşün hayaletleri karanlığın içinden yükseldi; içimdeki taraf yavaşça güçsüzleşen, ölen yıldızlar gibi soldu. Bir zamanlar içimde korkmuş ve donmuş küçük kıza teselli veren adam artık çığlıklarımı uzaktan bile duyamıyor.
Her çatlakta sessiz bir direniş sakladım. Karanlıkta yolumu kaybettim ama hiç kaybolmadım. Yürümeye devam ettim; çünkü vazgeçmek, acının kendisinden daha ağır bir yük olurdu. Artık her yara izi sessiz bir zaferin izidir. Evet, defalarca düştüm... Ama hâlâ buradayım. Binlerce kez kırıldım, ama hâlâ ayaktayım. Her yara izi, her çatlak hayatta kalışımın bir parçasını taşıyor. Karanlıkta yolumu kaybettim ama yine de yürümeyi seçtim. Tam değilim... Ama hâlâ buradayım. Ve tüm kırılmışlığıma rağmen, bir zamanlar olduğum kişinin ışığını hâlâ içimde taşıyorum. Belki de hiçbir zaman tamamen bütün olmam gerekmiyordu. Belki de kırık olmak, kendi hâliyle her zaman güzeldi ;)