Günden güne kendime biraz daha yabancılaşıyorum. Eskiden canımı acıtan şeylere susup geçebiliyordum, artık en küçük şey içimde bir yere dokunuyor ve ben ne zaman öfkelendiğimi bile anlamadan kendimi başka bir halde buluyorum. Yumruklarımı durduramadığım anlar oluyor, sanki içimde biriken ne varsa ellerimden çıkmaya çalışıyor. Karşımdaki insanın kim olduğu bile önemini kaybediyor o an, kalbimle beynim arasında bir ışık yanıyor ve ben o ışık sönene kadar kendimi tanıyamıyorum.
Eskiden bazı şeyleri umursamadan önüme bakardım. Şimdi ise umursamamak istediğim her şey içimde bir yerde yaşamaya devam ediyor. Sol yanımda hissettiğim o sızı bazen bir ağrıdan çok daha fazlası gibi geliyor bana, sanki bütün yorgunluğum orada toplanmış. Bu kadar gençken bu kadar yorulmuş olmak garip geliyor. İnsan bazen yaşından değil, taşıdığı şeylerden yaşlanıyor demek ki.
Bir zamanlar kaybettiklerimin peşinden koşuyordum, sonra bazı şeyleri değiştiremeyeceğimi öğrendim. Canım yandı ama kabullendim, hatta bir ara gerçekten ileriye gidiyorum sandım. Şimdi fark ediyorum ki ilerlemek, geçmişin peşinden gitmeyi bırakmak kadar kolay değilmiş. İnsan bazı geceler kendini toparlamış sanıyor, sonra küçücük bir şey oluyor ve bütün yaraları yeniden açılıyor.
Belki de benim asıl savaşım başkalarıyla değil, içimde susturamadığım o tarafla. Bir yanım sakinleşmek, hayatına devam etmek, biraz düzen kurmak, yeniden bir şeylere inanmak istiyor. Diğer yanım ise yıllardır susturduğu ne varsa bağırarak dışarı çıkarmaya çalışıyor. Ben de ikisinin arasında kalıyorum. Ne tamamen eski halime dönmek istiyorum ne de böyle biri olmak istiyorum.
İçimdeki savaşan taraf vazgeçmiyor, belki de bana hatırlatmaya çalışıyor pes etmemeyi, daha çok çabalamayı ama ben çok yoruldum, bazen artık savaşacak gücüm kalmadı sanıyorum, sonra içimde bir yerden yeniden ayağa kalkmam gerektiğini söyleyen bir ses geliyor, ne kadar dağılsam da kendimi yeniden toplamam gerektiğini hatırlatıyor, belki de hayatın benden istediği kazanmak değil, her düştüğümde yeniden kalkmayı öğrenmemdir, ama insan bazen güçlü olmaktan da yoruluyor, biraz olsun hiçbir şeyi düşünmeden sadece nefes almak, kimseyle savaşmadan, kendimle bile kavga etmeden yaşamak istiyorum.
Galiba artık kendime şunu itiraf etmem gerekiyor, iyi değilim ama tamamen kaybolmuş da değilim. İçimde hâlâ toparlanmak isteyen bir taraf var. Belki bugün kendime yetişemiyorum, belki öfkemi susturamıyorum, belki bazı geceler içimde kocaman bir boşlukla sabahlıyorum ama hâlâ buradayım. Ve belki de bu defa başkaları için değil, kendimi kaybetmemek için savaşmam gerekiyor.