Eskiden çoğu cemiyet sabahında içimi kemiren ve saatlerce geçmeyen "acaba yayında eksik bir şey mi kaldı?" düşüncesi zihnimi kaplardı.
Şimdi kendi kendime dönüp diyorum ki:
“Reha olum, her şey tamam.”
Garip bir şey bu "kabullenmek meselesi" uzaktan yakın arkadaşım...
İnsan uzun süre hayatı kontrol ederek yaşayabileceğini sanıyor. Eksik bırakmazsa, yeterince düşünürse, herkesi mutlu ederse, her şeyi önceden hesaplarsa sanki hiçbir şey dağılmayacakmış gibi geliyor. Oysa hayat; tam olarak dağılabilen bir şey. Ve bazen onu güzel yapan da bu.
Cemiyet yayınlarını hep bu yüzden sevdim galiba... Çünkü canlı yayın insanın maskesini çok hızlı düşürür arkadaşlar. Orada neysen osun ve olmak da zorundasın... Sesin, sesimiz titriyorsa titriyor, bir aksilik olduysa oldu, konu dağıldıysa dağıldı. Devam etmek zorundasın. Hayat gibi biraz asla geri saramıyorsun.
Ve ufak bir itiraf; Eskiden bu durum beni yorardı. Yayın biterdi ama kafamın içindeki yayın devam ederdi. “Şurada başka bir şey desem daha mı iyiydi?”, “Şu şarkı eksik mi kaldı?”, “İnsanlar sıkıldı mı acaba?”
Sonra fark ettim ki insan kendini sürekli kusursuz bir versiyona yetiştirmeye çalışınca yaşadığı anın içinde kalamıyor. Hep bir sonrakini düzeltmeye hazırlanıyor.
Halbuki bazı şeyler eksik kalmalı.
Bazı cümleler yarım.
Bazı insanlar yanlış anlamış.
Bazı geceler kötü geçmiş.
Bazı yayınlarda ses patlamış.
Bazı şarkılar çalınmamış...
Ve bunların hiçbiri hayatı değersiz yapmıyor.
Sanırım büyümek biraz da “tamam” diyebilmeyi öğrenmek. Her şey mükemmel olduğu için değil; insan artık hayatın asla mükemmel olmayacağını anladığı için. Yorucu olan da zaten sürekli kontrol etmeye çalışmakmış. İnsan bazen kendi omzunu sıkıp kendine şunu demeli:
“Elinden geleni yaptın. Şimdi otur ve yaşadığın şeyin tadını çıkar.”
Çünkü hayat sürekli düzeltilmesi gereken bir prova değil.
Cemiyet yayınları da başka bir hayat biraz...
Akıyor, hata oluyor, sessizlik oluyor.
Bazen gereksiz bir cümle çıkıyor ağzımdan, ağzından..
Bazen tam olması gereken yerde susuyorsun.
Ama sonunda, sonunu bilmediğimiz o yayın da kapanıyor.
Ve dönüp baktığımda artık aklımda hatalar değil, his bırakan anlar kalıyor. Birinin attığı samimi tweet, gecenin bir vakti kurulan o görünmez bağ, bazen sadece ekrana bakıp “iyi ki açmışım yayını” dediğim o düşünce...
Belki de mesele gerçekten budur; Eksiksiz olmak değil, orada olmak.
Hayatın içinde, hatalarınla, yorgunluğunla, hevesinle, sesindeki çatalla birlikte gerçekten orada olmak.
Şimdi daha iyi anlıyorum.
İnsan en çok her şeyi kontrol etmeyi bıraktığında nefes alabiliyor.
Sevgiler değerli uzaktan yakın arkadaşım.
Pişman İnsanlar Cemiyeti'nden BenReha..