Kendine yine geceyi seçtin konuşmak için. Gündüz söyleyemediklerini, kimseye anlatamadıklarını yine herkes sustuktan sonra kendine anlatıyorsun. Neyse, alıştın artık. Çok da kurcalama bazı şeyleri. Biliyorum, aklına yine aynı insanlar gelecek, aynı ihtimaller, “acaba” diye başlayan ve hiçbir yere varmayan o cümleler bırak gelsinler. Bu sefer peşlerinden gitme yeter. Her düşündüğünün bir anlamı olmak zorunda değil. Özlemek geri dönmen gerektiği anlamına gelmiyor. Geçmişi güzel hatırlaman, oraya geri dönmen gerektiği anlamına gelmiyor. Bunu artık öğrenmen lazım. Çünkü sen bazen bir şeyi özlediğinde, aslında o şeyin kendisini değil, sende bıraktığı hâlini özlüyorsun. Bir zamanlar nasıl hissettiğini, kim olduğunu, yanında kimlerin olduğunu. Sonra dönüp bugünkü kendine kızıyorsun Neden eskisi gibi değilim diye. Değilsin işte, olmak zorunda da değilsin. Çok şey geçti üzerinden. Bazı geceler hiç kimseye anlatmadan atlattığın şeyler oldu. Bazı sabahlar yataktan sadece kalkmış olmak bile başarıydı. Kimse görmedi belki ama sen gördün. O yüzden biraz hakkını ver kendinin. Her şeye rağmen buradasın. Hala bir şeyleri düzeltebileceğine dair içinde küçücük de olsa bir yer var. Onu da öldürme.
Bir de artık kendine dürüst ol. Her şeyi kaybettiğin için üzgün değilsin. Bazı şeylerin geri gelmeyeceğini bildiğin için üzgünsün. Aradaki farkı bil. Çünkü sen bazen olmayacak şeyleri bekleyerek kendini yoruyorsun. Bir mesaj gelir mi, biri döner mi, bir şey değişir mi, hayat bir gün eskisi gibi olur mu? Olmayabilir. Hatta büyük ihtimalle olmayacakta ve bunu söylemek canını acıtıyor, biliyorum. Ama her şeyin eskisi gibi olması gerekmiyor zaten. Belki mesele de bu. Sen hala eski haline dönmeye çalışıyorsun ama belki artık dönmen gereken bir yer yok. Belki bundan sonrası başka türlü olacak. Daha az insanla, daha az beklentiyle, daha çok kendinle. Belki eskisi kadar kolay güvenmeyeceksin. Belki bazı insanları hayatına alırken iki kere düşüneceksin. Olsun. Yeter ki bunun içinde kendini tamamen kapatma. Herkesi aynı sanma. Birilerinin canını yakmış olması, bundan sonra herkesin yakacağı anlamına gelmiyor. Sen de birilerinin seni yaralamasından dolayı kendini cezalandırma. Ve ne olur, geçmişte yaptığın hataları bugünkü aklınla tekrar tekrar yargılama. O zamanki sen, o zamanki aklıyla elinden geleni yaptı. Yanlış yaptıysa yaptı. Fazla sevdiysen fazla sevdin. Fazla kaldıysan fazla kaldın. Bitti. Her şeyi sonsuza kadar sırtında taşımana gerek yok arkadaşım. Bazı yükleri yere bırakmayı da öğren artık.
Şimdi senden istediğim çok büyük bir şey değil. Yarın her şeye yeniden başlamanı, bir anda mutlu olmanı, hiçbir şeyi düşünmemeni falan beklemiyorum. Sadece yarın uyandığında kendine biraz daha iyi davran. Aynaya baktığında kendine kızma. Bugün yapamadığın şeyler için kendini eksik görme. Herkesin bir yetişme zamanı var, senin de var. Bazı şeyleri geç anlayabilirsin. Bazı insanları geç unutabilirsin. Bazı yaraları geç kapatabilirsin. Geç kalmış sayılmazsın. Hayatın senden kaçmıyor. Daha yaşayacağın çok şey var. Belki bir gün hiç beklemediğin bir yerde, hiç beklemediğin insanlarla gülerken kendini yakalayacaksın. Belki yıllardan ve yollardan sonra uzaktan yakın arkadaşlarına yeniden kavuşmanın verdiği o garip mutluluğu yaşayacaksın. Belki de en güzel kavuşmanın kendinle olduğunu anlayacaksın. Ama bugün o kadarını düşünme. Bugün sadece dinlen. Biraz sus. Biraz bırak hayat kendi halinde aksın. Her şeyi sen çözmek zorunda değilsin. Herkesi sen kurtarmak zorunda değilsin. Herkesin gitmesini engellemek gibi bir görevin de yok. Sadece kendini bırakma. Ne olursa olsun kendini yarı yolda bırakma. Çünkü yarın ne olacağını bilmiyorsun. Belki yarın daha güzel bir gün olacak. Belki hiçbir şey değişmeyecek. Ama sen değişebilirsin. Biraz daha sakin, biraz daha güçlü, biraz daha kendin olarak. Şimdilik senden istediğim tek şey bu. Dayan demiyorum. Sürekli güçlü ol da demiyorum. Yorulabilirsin,Ağlayabilirsin,Özleyebilirsin sadece bütün bunların içinde kendini unutma. Gerisi bir şekilde yolunu bulur. Sen önce kendine dön.