Neyin cezasını veriyorsun kendine? Ne bu, her tarafın merhamet kokarken kendine yaptığın bu zulüm? Neyi unutmuyorsun inatla? Ne seni bu kadar olduğun yerde bıraktı?
Sor kendine çocuk. Tartış, kavga et, ne bileyim yumruklarını sakınma mesela ama bırak artık kendine ettiğin zulmü. Aç gözlerini, bak. Hayat devam ediyor, günler gelip geçiyor. Yaşın 23 oldu, koca adam oldun kimine göre. Yitir artık içindeki o hayat telaşını, yaşa herkes gibi, bak yoluna. Geçmiş geçmişte kaldı. Hançerlerle dolu sandığın sırtın artık iyileşti. Sana ait hissettirdikleri o duyguları da bırak artık. Kapatma gözlerini, sorgula. Kim nedir, ne değildir, hayatında ne kadar yer kaplamalıdır, artık gör.
Keşkeleri bir kenara it mesela. Bazı şeylerin olması gerekiyordu ve oldu. Bazı anların yaşanması, bazı şarkıların söylenmesi gerekiyordu ve söylendi. Bunlar senin hayatında oldu ve bitti. Her şeyi içinde taşımak zorunda değilsin. Sil artık içindeki acının izlerini. Hem sen kimden neyin öcünü alıyorsun da kendine böyle zulmediyorsun? Yırt at kabuğunu çocuk. İyileş artık.
Biliyorum, yorgunsun. Öyle büyük bir gücün kaldığı da söylenemez. O gecelerde, onca şeyin ardından sadece uyumak için Allah’a yalvardığın oldu. Gözlerini kapatıp birkaç saat hiçbir şey düşünmemek için kendinle savaştığın geceler oldu. Ama diren çocuk, bu da geçecek. Geçmez dediğin her şey bir bir geçmedi mi hayatında? Gitmez dediğin herkes birer birer arkasını dönüp gitmedi mi? Hatta bazıları düşman olmadı mı sana?
Artık toparlan çocuk. Gücün kalmasa bile bitirme bazı hisleri. İçinde hala küçücük de olsa yaşamak isteyen bir taraf var. Onu da susturma. Her şeyi bugün düzeltmek zorunda değilsin ama kendine daha fazla zarar vermeyi de bırak artık.
Çünkü hayat bizi beklemeyecek kadar hızlı.
Sen de biraz olsun ona yetişmeye çalış.